(หมู่บ้านเจ้าพระยาลากูน, 2550)

พรุ่งนี้ยังมี แก้วตาคนดีอย่าร้องไห้

เสียแล้ว เสียไป คร่ำครวญเท่าไหร่ ไม่หวนคืน

ใครเขาลืมเรา ทำใจ ให้ลืมเขาเสียบ้าง

รักเขา ชืดจาง รักเรา มันก็จางได้เหมือนกัน

จดจำฝังใจทำไม เรื่องร้าวราน

ขอให้ความทรงจำผ่านเลยไปเสียที

ผ่านวันนี้ไป เรื่องราวที่ไม่ดี

พรุ่งนี้คงเป็นเรื่องธรรมดา

ชีวิตยังไกล ผู้คนมากมายให้รู้จัก

พักวาง เรื่องใจ ไม่นานเท่าไหร่ คงหายดี

** ให้ใครบางคน ที่ถามว่า คนเราเวลาท้อ จะหากำลังใจได้จากที่ไหน........

(สถานีรถไฟหัวลำโพง, ตุลาคม 2548)

-

-

-

-

สถานีต้นทางบนรางนี้

เขียวเก้าอี้นี่เจ้าแสนเหงาหงอย

หน้าต่างเก่า บานนั้น ฉันรอคอย

ภาพค่อยๆ เคลื่อนไหว ระหว่างทาง

ขบวนนั้นวันเก่าบนรางนี้

และเก้าอี้ ที่เรานั่ง อยู่เคียงข้าง

ลมก็ลู่ แดดก็ใส ไม่คลายจาง

ข้างหน้าต่าง บางบาน กระจ่างชัด

ตู้เสบียง เพียงหนึ่ง ครึ่งขบวน

กาแฟหอมอบอวลเมื่อลมพัด

โต๊ะสี่เหลี่ยมผ้าลายได้ส่วนสัด

เงาเราจัดกลัดลงตรงส่วนกลาง

ภูเขา ทาง ทะเลสาบดูราบเรียบ

ระหว่างเราก็เงียบไม่เอ่ยอ้าง

ระหว่างล้อระหว่างเหล็กระหว่างราง

ระหว่างเราก็บอบบางระหว่างรัก

พัดลมบนเพดานยังหมุนอยู่

ได้แหงนหน้ามองดูเมื่อหนุนตัก

ผ่านไปแล้ว ก็หลาย ชั่วโมงนัก

เราก็ผลัด กันหนัก และหนุนนอน

ผ่านไปก็หลายร้อยสถานี

จากเช้านั้นสู่คืนนี้ยิ่งไหวอ่อน

ตักที่เคยผลัดหนุนกันต่างหมอน

เก้าอี้ครั้ง ก่อนเคย ข้างเคียงกัน

สถานีปลายทางดูร้างแล้ว

เหล็กคู่ ขนานแนว ดูเหมือนฝัน

ฉากข้างทาง กลับมืด ลงคราวครัน

สถานี ข้างหน้านั้น หรือควรลง

สถานี ปลายทาง บนรางนี้

สถานที่ ยังมี หรือลืมหลง

พรุ่งนี้เช้า ก็จะชัด หากมั่นคง

แม้นเงาตรง หน้าต่าง ไร้ร่องรอย

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

(บทกวีแอบคัดจาก http://lonelysyndrome.exteen.com/)

(ระหว่างทางกลับบ้าน, มีนาคม 2550)

ระหว่างทางที่เราเดินไป ในแต่ละวัน

ได้ลองสังเกต หรือมองรอบๆ บ้างหรือเปล่า

.............................................

บนเส้นทางที่คุ้นเคย และแสนจะน่าเบื่อ

เส้นทางที่คิดว่าไม่มีอะไรน่าสนใจ

อาจมีสิ่งดีดี หรือ สิ่งที่คุณกำลังรอ

สิ่งที่ทำให้เราได้หยุดพัก เพื่อที่จะมองมัน

อยู่ระหว่างทางที่เราเดินก็ได้นะ....

...........

ไม่เชื่อลองดูดิ