(สถานีรถไฟหัวลำโพง, ตุลาคม 2548)

-

-

-

-

สถานีต้นทางบนรางนี้

เขียวเก้าอี้นี่เจ้าแสนเหงาหงอย

หน้าต่างเก่า บานนั้น ฉันรอคอย

ภาพค่อยๆ เคลื่อนไหว ระหว่างทาง

ขบวนนั้นวันเก่าบนรางนี้

และเก้าอี้ ที่เรานั่ง อยู่เคียงข้าง

ลมก็ลู่ แดดก็ใส ไม่คลายจาง

ข้างหน้าต่าง บางบาน กระจ่างชัด

ตู้เสบียง เพียงหนึ่ง ครึ่งขบวน

กาแฟหอมอบอวลเมื่อลมพัด

โต๊ะสี่เหลี่ยมผ้าลายได้ส่วนสัด

เงาเราจัดกลัดลงตรงส่วนกลาง

ภูเขา ทาง ทะเลสาบดูราบเรียบ

ระหว่างเราก็เงียบไม่เอ่ยอ้าง

ระหว่างล้อระหว่างเหล็กระหว่างราง

ระหว่างเราก็บอบบางระหว่างรัก

พัดลมบนเพดานยังหมุนอยู่

ได้แหงนหน้ามองดูเมื่อหนุนตัก

ผ่านไปแล้ว ก็หลาย ชั่วโมงนัก

เราก็ผลัด กันหนัก และหนุนนอน

ผ่านไปก็หลายร้อยสถานี

จากเช้านั้นสู่คืนนี้ยิ่งไหวอ่อน

ตักที่เคยผลัดหนุนกันต่างหมอน

เก้าอี้ครั้ง ก่อนเคย ข้างเคียงกัน

สถานีปลายทางดูร้างแล้ว

เหล็กคู่ ขนานแนว ดูเหมือนฝัน

ฉากข้างทาง กลับมืด ลงคราวครัน

สถานี ข้างหน้านั้น หรือควรลง

สถานี ปลายทาง บนรางนี้

สถานที่ ยังมี หรือลืมหลง

พรุ่งนี้เช้า ก็จะชัด หากมั่นคง

แม้นเงาตรง หน้าต่าง ไร้ร่องรอย

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

(บทกวีแอบคัดจาก http://lonelysyndrome.exteen.com/)