(หมู่บ้านเจ้าพระยาลากูน, 2550)
พรุ่งนี้ยังมี แก้วตาคนดีอย่าร้องไห้
เสียแล้ว เสียไป คร่ำครวญเท่าไหร่ ไม่หวนคืน
ใครเขาลืมเรา ทำใจ ให้ลืมเขาเสียบ้าง
รักเขา ชืดจาง รักเรา มันก็จางได้เหมือนกัน
จดจำฝังใจทำไม เรื่องร้าวราน
ขอให้ความทรงจำผ่านเลยไปเสียที
ผ่านวันนี้ไป เรื่องราวที่ไม่ดี
พรุ่งนี้คงเป็นเรื่องธรรมดา
ชีวิตยังไกล ผู้คนมากมายให้รู้จัก
พักวาง เรื่องใจ ไม่นานเท่าไหร่ คงหายดี
** ให้ใครบางคน ที่ถามว่า คนเราเวลาท้อ จะหากำลังใจได้จากที่ไหน........
edit @ 2007/06/16 02:12:06
แต่ถ้าวันใหนผิดหวังท้อแท้จนหาใครปรึกษาไม่ได้ ขอแนะนำให้หยิบกล้องวีดีโอมาถ่ายเก็บไว้อยากร้องก็ร้องไปอยากคร่ำครวญอะไรก็เต็มที่เมื่อผ่านพ้นไปได้แล้วก็ลองกลับมาดู ว่าสภาพเราเป็นไง
มาเยี่ยมๆ